ผมไม่รู้หรอกว่าที่ปลายทางของความสำเร็จมันคือความล้มเหลว หรือ ความงอกงาม....

เมื่อเธอโตขึ้น ก็เหมือนเธอเดินขึ้นภูเขาและมองลงมา เธออยู่ตรงนี้เธอก็คงเห็นอะไรเพียงด้านเดียว เธอเท่าต้นหญ้าแล้วเธอจะมองเห็นอะไร เพราะต้นหญ้าคงบังสิ่งที่เธอมองอยู่จนมืดมิด ถ้าเธอเดินผ่านขึ้นไปสูงขึ้นเธอจะเห็นอะไร ๆ ชัดเจนขึ้น และเมื่อเธอเดินขึ้นไปจนถึงยอดเขา ฉันแน่ใจว่า...เธอจะเห็นสิ่งนั้นเล็กนิดเดียว... จงเชื่อมันในการก้าวเดินอย่างช้า ๆ ของตัวเธอเอง รอเวลา... เวลาจะนำพาให้เธอพบอะไรมากขึ้น ก็เท่ากับว่า เธอได้เดินขึ้นไปเพื่อมองสิ่งที่เธอมองไม่เห็น เหมือนที่นกมองเห็น

ดีใจที่รู้สึกเหนื่อย เมื่อเรารรู้สึกเหนื่อยก็คงหมายความว่า เรากำลังเริ่มทำอะไรสักอย่าง มันอาจผิดหวัง ไม่สำเร็จ หรือว่า ไม่พอใจคนอื่นหรือแม้กระทั่งตัวเอง

เราจะรู้ได้อย่างไร ว่าความสำเร็จคือความลัมเหลว หรือว่าความเจริญงอกงาม

ความเหนื่อยที่เบ่งบานในใจ มันก็แค่ความรู้สึกที่สูญเสีย จากความตั้งใจทำอะไรบางอย่าง.... เรากำลังทำอะไร... มันเกิดจากปัญหาอะไร

จำได้ใช่มั้ย ว่า ปัญหามีไว้ให้แก้ ปัญหาที่ผ่านเข้ามาในการทำงาน มิได้มีไว้เพื่อเป็นปัญหา หรือให้รู้สึกว่ามันคือปัญหา...

ความเหนื่อย ทำให้รู้สึกท้อแท้ หรือเหนื่อยไปทำไม เมื่อเราก็ไม่รู้ว่า ในชีวิตของเรามันจะเหนื่อยที่สุดแค่ไหน เหนื่อยจนเราทนไม่ได้แค่ไหน

เราเคยผ่านความเหนื่อยยากกันมาแล้วใช่มั้ย ...เราเคยผ่านปัญหา และร่วมทุกข์กันมาแล้วใช่มั้ย...

จำได้มั้ย ว่าพวกเราผ่านกันมาได้อย่างไร...

นั่นแหละคือคำตอบ... เรารู้ว่าผ่านมันไปได้อย่างสบายมาก เราเคยผ่านความเหนื่อยยากมาแล้ว... บางครั้งเราก็แค่อยากได้กำลังใจ... แม่ พ่อ พี่น้อง เพื่อนสนิท คนรัก ลูกศิษย์...หรือแม้แต่ อาจารย์ทุกคน เชื่อมันว่า...พวกเราจะคอยให้กำลังใจกัน และเห็นความสำเร็จ เมื่อถึงวันนั้นมาเล่าให้ฟังนะ ....ที่ปลายทางความสำเร็จ มันคือความงอกงาม ไม่ใช่ความล้มเหลว... ขอให้ครูจงรักษาและอวยพร

ฉันยังอ่อนด้อย ขอน้อมรับกับปัญหาและทุกข์ทั้งปวง "อเวรา โหนตุ" อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย... แกก็อยู่บนโลกนี้ ฉันก็อยู่บนโลกนี้ บ้างฉันก็หามันมาใส่ตัวเอง บางครั้งพวกแกนั่นแหล่ะ ที่หยิบยื่นมาให้ฉัน

ช่างโง่เขลานะ ที่คนเยี่ยงพวกแกคิดว่าตนเองฉลาด ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าใครมันจะแบกโลกนี้ได้ ฉันทำใจยอมรับกับความอ่อนด้อยเบาปัญญา พวกแกก็เหมือนกับมารส่งมาให้ฉันได้รู้ว่า "ความอดทน" มันจะชนะสิ่งที่พวกแกทำ

เสียใจด้วยนะ...พวกแก...ที่ฉันไม่ได้คิดว่าฉันมันผู้วิเศษ เก่งมาจากไหน หรือมาเพื่อเปลี่ยนแปลงและสร้างใคร... วันนี้ฉันเด็ก วันหน้าฉันก็จะโตขึ้นเดียงสารู้อะไรต่อมิอะไรได้มากขึ้น พวกแกอยากอยู่วนเวียนแถวนี้ก็ได้นะ ฉันก็กราบ...และให้แกอยู่อย่างมีความสุข ส่วนฉันขอดูพวกแกเยี่ยงนี้เรื่อยไป...อีพวกวิเศษ ขอให้พวกแกอายุยืนหมื่นๆ ปีนะ ..ส่วนฉันขอตายจากพวกแกไปอย่างเส้นขนาน และภาวนาขอไปเจอกับพวกแกใหม่ที่ระยะอนันต์

ทุกข์ที่เกิดขึ้น มิได้เกิดจากใคร.... คิดให้ดี จาก "เรา" ทั้งสิ้น

พระท่านว่า เรามีกุศล จึงส่งให้เกิดเป็นมนุษย์ จงมีความสุขกับพรที่พระองค์ได้ประธานให้นั่นคือ อาการอันครบสามสิบสอง อันถือเป็นบุญกุศลอันสูงส่งแล้ว เพียงแต่พระองค์มิได้เอ่ยวาจาว่าเมื่อเราเกิดมาจะพบเจอกับสิ่งใด... นั่นคือ ทุกข์และปัญหา พระองค์มิได้ตรัสเลยว่าเมื่อพบเจอทุกข์และปัญหามนุษย์ที่ประเสริฐสุดอย่างข้าจะทำเช่นไร ข้ารู้เองว่าพระองค์อยากให้ใช้สติปัญญาฝ่าฟันอุปสรรคนั้นไปให้พบความสุข...เป็นทางที่พระองค์ได้พบเจอก่อน ... แล้วตามไปพบทางให้สุขนั้นเยี่ยงมรรคของพระองค์...
ร่างกายมีแต่วันที่จะทดถอย แต่จิตใจมีแต่จะสูงขึ้น...

ฉันแค่ผ่านมา... ฉันเรียนรู้แล้วว่า ... ฉันขอชีวิตของฉันคืน.. แล้วสักวัน..ฉันก็จะไป

ถ้ายังไม่เข้าใจ ก็ต้องวนเวียนวุ่นวิ่งกันต่อไป

คนมีความรัก....กลัวความสูญเสีย
คนตกหลุมรัก.....กลัวไม่สมหวัง
คนแอบรัก...กลัวถูกเมินเฉย
คนอกหัก...กลัวความจริง
คนอยู่ในความรัก.......ไม่เคยกลัวอะไร เพราะโลกนี้เป็นสีชมพู

อย่าปล่อยเวลา...ให้ผ่านไปกับความรัก.. ความรักอยู่รอบ ๆตัว.. ไม่ต้องรอความรัก... จะไม่มีใครได้ความรัก..ถ้า "โลภ" และ "เห็นแก่ตัว" ในความรัก... ความรักไม่ชอบคนโลภ...และเห็นแก่ตัว... เมื่อเธอเข้าใจความรัก ความรักจะเข้าใจและพร้อมเขามาหาเธอ...

ฉันมีครูเป็นแนวทาง ศิลปะนำพาฉันให้เข้าใจตนเองและผู้อื่น ใครกล้าเรียกฉันว่าพวกเต้นกินรำกิน ในเมื่อตนเติบโตและเจริญได้ด้วยศิลปะ

เพราะฉันมีครูแกะ ครูกฤษณ์ ครูมิ ครูเชษฐ ครูช่าง ละครเรื่องแรกในชีวิต...มีคำสอนอยู่ตอนท้ายของเรื่อง...
"อนิจจามนุษย์เอย มิเคยเลยจะสุขจริง
กอดเก็บเอาทุกสิ่ง วนวุ่นวิ่งในกองไฟ"
...ช่างแม่ง...
ฉันจำ..ฉันทำ...เพราะฉันเข้าใจ

ฉันมีคำถาม...ว่า "เวลาที่เรายุ่งวุ่นวายกับภาระกิจในชีวิต เวลานอน เวลาเล่น เวลาเที่ยว ชอปปิ้งแทบไม่มี ถึงบ้านก็ล้มตัวลงนอน เมื่อใกล้ค่ำคิดอย่างเดียวว่าเราจะให้ร่างกายของเราได้พักผ่อนเพื่อมีพลังทำต่อพรุ่งนี้ได้กี่ชั่วโมง....บางวันเราก็โชคดี ได้เริ่มให้จังหวะชีวิตมันช้าลง ไม่รีบเร่ง แข่งกับเวลา แข่งกับตัวเอง...นี่สิ สำคัญ มันสำคัญตรงที่ ...เวลาที่คุณหยุดอยู่กับตัวเองและได้สัมผัสบรรยากาศรอบ ๆ ตัว บ้าน ต้นไม สัตว์เลี้ยง ผู้คนที่รายล้อม....มันมักจะมีคนหนึ่งที่อยู่ในใจของคุณ...เวลาที่คุณอยู่กับตัวคุณ คุณคิดถึงใคร....." ผมจึงมีคำถามกลับว่า "แล้วใครคนนั้น..คิดถึงเราบ้างหรือไม่..." 555

ฉันเคยถามคนนั้นว่า "เวลาที่หมาตัวเองตายเสียใจมั้ย.... แล้วถ้าหมาคนอื่นหรือหมาข้างถนนตายล่ะ..เธอรู้สึกอย่างไร"

มือที่พอดีกับใบหน้าและดวงตาอันอบอุ่นของเรายามร้องไห้..ก็คือมือของเรา... ทุกคนจงจำให้มั่น ยามใดที่ร้องไห้จงบรรจงเช็ดน้ำตาด้วยมือของเราเอง

อย่าฝากความรักไว้กับใครสักคน.... อย่าฝากความหวังกับคนคนเดียว ... อย่าคาดหวังเพียงคน ๆ หนึ่ง... เพราะว่า เรามาตัวคนเดียว ก็ต้องไปคนเดียว...

"สภาวการณ์ที่อยู่เหนือจิตใจ อารมณ์ และความรู้สึก" เชื่อว่า..เรา ประกอบด้วย ร่างกาย วิญญาณ และจิตใจ

"ลงเกี้ยว" ...สนใจสั่งจองได้555

At first sight!!!

ทำหน้าที่ของตนเองให้ดี รักตัวเองให้มาก จากนั้นจึงรักของอื่นและไม่ทำให้คนอื่นทุกข์จากเรา